Site

Anouk heeft mijn oriëntatievermogen. Het was me al meermaals opgevallen dat ze nogal snel gedesoriënteerd geraakt. Stappen we op restaurant een toilet binnen, dan stapt ze nadien gegarandeerd recht de keuken in als ze buitenkomt. Soms heeft dat slechte ruimtegevoel ook wonderlijke gevolgen. We waren op een (niet al te grote) speeltuin met de meisjes. Er was een dubbele schommel, een hangmat en er waren klimtouwen. Anouk zat op de schommel, liep dan naar de klimtouwen, klom daar gretig op, kwam uit aan de andere kant en riep enthousiast: “wow, NOG een schommel” en – een beetje verder kijkend- “en NOG een hangmat”.

De schrik sloeg me om het hart. Ik dacht al dat Hannah zo stil was terwijl ik de was in de kleerkasten legde. Toen ik aan Hannahs slaapkamerdeur passeerde, begreep ik waarom. Hannah had met grote rode letters in stift op haar slaapkamer geschreven: ANOUK met een groot rood kruis erdoor. Zus is duidelijk niet meer welkom *horror* Ze kunnen zo’n ruziemaken! Maar op momenten dat het er echt toe doet, dan zijn ze er wel voor elkaar. Echte zusjes dus, hé 😉

Als ik nu zie hoe verschillend Hannah en Anouk zijn, dan is het misschien wel grappig om eens een paar voorspellingen te doen. We kunnen dan over 25 jaar zien in hoeverre mama’s de toekomst van hun kinderen kunnen inschatten 😉 Hannah Wij kennen Hannah als iemand die graag orders uitdeelt; ze is wat bazig. Hoewel ze natuurlijk veel liefde kan geven, is ze minder empatisch. Qua intellect valt vooral haar bijzonder goede geheugen op: ze herinnert zich gebeurtenissen van erg lang geleden. Ze houdt van puzzelen, wat voor mij op een analytische geest wijst. Ze knutselt en tekent bijzonder graag. Daar zal ze volgens mij als hobby zeker iets mee doen. Hannah is verlegen en afwachtend (neemt geen risico’s), maar eens ze de mensen rondom haar kent, wordt ze eerder dominant. Alleen als ze iets echt wil, kan ze geduldig zijn. Maar meestal krijgt ze het op haar zenuwen…

Verder lezen

Anouk stelt het supergoed op school. De eerste twee dagen was ze misschien nog een klein beetje onwennig, maar daarna leek ze gewoon al helemaal ingeburgerd! Ze heeft natuurlijk haar grote zus om voor haar te zorgen (en alle vriendinnen van K2), maar toch … chapeau voor onze kleinste meid. Elke keer als ik de juf zie, vertelt zij hoe zelfstandig Anouk is (met een trotse mama als gevolg).  

Je lach, van bij het ontwaken tot je gaat slapen Je kus als je vermoedt dat we ook maar ergens een klein pijntje hebben Wat je allemaal vertelt, grote-mensen-zinnen Je altijd aanwezige nieuwsgierigheid, die soms eindigt in blutsen en bulten Je fantasie die krokodillen tovert en kleine vliegjes of stofjes als gigantische spinnen ziet Je soms weer klein willen zijn, je nestelend in mijn armen Wat hou ik van je mijn nu klein-beetje-grote meid

Zegt Hannah als ze een gigantisch grote hoop aarde ziet liggen op een bouwwerf: “wow, hier zit wel een hele grote mol!”   Hartverwarmend: je tweejarig Anoukje dat je net voor het slapen nog even terugroept in haar kamer om te zeggen: “Ik is blij”   Hannah: ik wil later geen student worden. Ik: oei, waarom? Hannah: die maken te veel fouten!

Anoukje sukkelde echt van ziekte naar ziekte: overgeven – verkoudheid – windpokken – opnieuw overgeven/diarree – verkoudheid. We duimen dat de lente er gauw aankomt en we alle virussen kwijt zijn!

Hannah heeft geen tutje meer. Plots zei ze: “ik gooi ze weg!” Dat deed ze. ‘s Avonds was het heel even moeilijk… Maar erg veel drama maakte ze niet. En dat was dat! Chapeau, mijn bollie!!   Anoukje slaapt nu in een groot bed met Abeltje en haar arsenaal aan tutjes! Elke avond voor ze gaat slapen, wil ze wel nog “één” iets vertellen. (Dat kan lang doorgaan ;-)) Ze wil ook nog graag ééééééééééén zoen… en een knuffel ook!

We mochten een testrit maken met een nieuwe (bedijfs)wagen. De kids gingen ook mee. Helaas vergaten we om kinderslot op de deuren te steken. We schrokken ons dan ook kapot, toen Anouk plots tijdens het rijden haar achterdeur openmaakte! Nog een geluk dat het op een rustige weg was, we kwamen net van de R8 waar je 120 mag rijden 🙁 Hannah zag dat we erg geschrokken waren. Zegt ze iets later, als we enigszins gekalmeerd zijn: “Daarom doe ik dat nooit, hé, mama. Dan heb je altijd nog een kindje over om je te troosten!” *slik*

De kerstvakantie zit er alweer op. Terwijl we gezellig samen zitten in ons huisje, vraag ik aan mijn dochtertjes: “En, welk moment vonden jullie nu het allerleukst in deze vakantie?” Anouk kijkt me aan en zegt: “Ik vind het nu leuk”.

10/206