Auteurarchieven: LiPiHaAn

En toen praatte je tegen me, mijn kleine Anouk! Je pikzwarte ogen keken me ernstig onderzoekend aan en toen praatte je. Een paar verkennende kreetjes waren het maar, maar het was onmiskenbaar praten. Ik kriebelde als antwoord even aan je voetjes. Je moest lachen.

Oma legde nog eens uit aan Hannah hoe het kwam dat haar arm pijn doet: dat ze –boeme- gevallen was met de fiets. Hannah keek meewarig en gaf als enige commentaar: “nie slim, oma”.

Tijdens een van mijn vele filosofische gesprekken met Hannah rond haar vernieuwde zusterschap, negeerde ze me eerst wat verveeld. “Ja, weer die woorden dat mama nog altijd van me houdt. Blablabla,” zag ik haar denken. Plots raakte ik echter een gevoelige snaar. Ik vertelde Hannah dat papa en ik hadden besloten dat er niet nog een ander kindje zou bijkomen. Hannah keek me aan en zei wel 20 keer (enige glimlach niet onderdrukkend): nie nog n ander kindje, nie nog n ander kindje!

Hannah is in de fase dat alles angstaanjagend is. Poes Toulouse mag haar plots niet meer aankijken en de plakker op mama’s keizersnede vervulde haar van gruwel en doodsangst. En nu worden ook sommige boekjes griezelig. Het allerschattigste voelboekje wordt plots aan de kant geschoven: de traktor die erin staat, heeft banden waar je een groef in kunt voelen en het lieflijk glimlachende egeltje heeft kleine niet-stekelende stekeltjes. “Nie bang zijn”, zegt Hannah en ze moet die plaatjes niet meer zien!

[wowslider id=”3″]

Mijn kleine meisjes waren superflink op het trouwfeest van tante / meter Marlies en nonkel Sam!

Mijn lieve kleine meisje, je hield er de spanning wel in! Al weken dacht ik dat ik je nu wel echt zou ontmoeten, al weken moest ik in spanning blijven afwachten. Zelfs op de dag dat je écht zou komen, liet je ons nog even in de waan dat je misschien toch de natuurlijke weg zou kiezen. Het werd uiteindelijk toch een keizersnede die jou, mijn dromerige sterrekijkerke, op deze wereld zette. Het duurde eeuwen voor ik je eindelijk veilig en wel in mijn armen had. Het duurde nog geen seconde voor ik alle liefde ter wereld voor je voelde. Dat die plaats waar jij geboren werd, waar Hannah geboren werd, er ooit niet meer zal zijn, dat kan voor mij niet. Voor mij is dat de onsterfeljkste plaats ter wereld. Welkom, Anouk

De woordenschat van Hannah neemt nu zienderogen toe! Woordjes worden 2- en 3-woordzinnetjes. Alles wat wij zeggen, wordt herhaald. Opletten geblazen, dus! Gelukkig bleef dit tot nu toe nu beperkt tot dingen als “boem patat”. 😉

Hannah was in de salon aan het spelen, met de televisie op de achtergrond (Vlaanderen Vakantieland). Plots begon ze heel enthousiast te roepen ‘mete’, ‘mete’. We keken en zagen Kristien Maes presenteren. Ja, ze heeft inderdaad wel iets van meter Ellen :-)!

79/79