Loslaten

Loslaten

Ze is altijd al bij mij geweest, weet je.

 

Toen ik zelf een klein meisje was, was ze al een evidentie in mijn hoofd.

Toen ik ouder werd, veranderde ze langzamerhand van een verwachting in een verlangen.

 

En daarna, in de donkerste, meest duistere momenten,

was ze de diepste diepste hoop in mijn hart.

 

Als bij wonder werd ze toen toch een klein celletje in mijn buik.

En dan nog één en nog één

Tot ze een klein ongeboren mensje was, met alles erop en eraan.

 

En dan opeens was ze zo tastbaar, veilig in mijn warme armen,

Mijn lieve kleine meisje.

Zelden zo gelukkig was ik.

 

En nu moet ik haar loslaten, zeggen ze.

Zij zal daar zijn, ik ben hier.

Ik knik en weet.

Maar denk ondertussen: hoe leef ik dat? Een dag zonder haar?


2 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.