Site

Hannah slaapt lekker en rustig ‘s nachts. We tukken haar nu in als een Jezuske en dat vindt ze blijkbaar geweldig. Mijn hart stroomt over van liefde als ik mijn ingepakte kindje zie liggen! Papa en mama stoppen Hannah voor het eerst zelf in bad. In haar blootje liggen vindt ze niet zo leuk, maar het badje zelf… Heerlijk! Hannah blijkt ook bijgekomen: ze weegt nu weer 2,420. Joepie! Gezien ze een klein beetje gelig ziet, moet Hannah een bloedtest ondergaan. Ons bolleke geeft slechts 1 minuscule kik, maar blijft verder opnieuw zeer relaxt (ondanks dat de bloedafname niet zo vlot verloopt). Wat een flinke meid!! Minpuntje van de dag: foute geboortekaartjes! Ons proefconcept is per ongeluk afgedrukt i.p.v. het kaartje met Hannahs juiste gegevens. Snif, even een tegenvaller… Onze oudejaarsavond verloopt verder nogal “speciaal”. Na nog wat bezoekjes van oa pepe en meme (4-geslacht!) vieren we samen met meter…

Verder lezen

Vandaag vinden we ons ritme voor het eerst echt een beetje: pamper, eten, knuffelen, slapen en… weer pamper verversen, eten, knuffelen, slapen (enzovoort ;-)) De nacht verliep nog niet zo goed: Hannah is heel onrustig en mama doet bijgevolg geen oog dicht. ‘s Namiddags gaat papa even huiswaarts om verse kleren en de envelopjes van de geboortekaartjes op te pikken. Mama heeft wat me-time met Hannah en geniet ervan. Ondertussen bestoken mama en papa het immuunsysteem van Hannah: papa heeft een grote verkoudheid, mama blijkt s avonds plots een koortsblaas te hebben. Vanaf nu moet de verzorging van Hannah gebeuren met een afdekmasker voor mijn mond en met supergesteriliseerde handen. Kusjes mogen niet meer gegeven worden 🙁 (Vind ik niet leuk.) Klein detail: de koortsblaas blijkt later niet eens een koortsblaas te zijn, maar een lipkloofje dat wat ontstoken is.

We zoeken allemaal een beetje onze draai in het ziekenhuis, hierbij dag en nacht gesteund door topvroedkundigen. Wat doen die mensen dat goed! De pijn van de operatie begint een beetje af te nemen. Ook Hannah raakt al een klein beetje gewend aan aardse dingen zoals kaka doen en “werken” om te eten. Hannah krijgt vandaag haar eerste bad. Gisteren werden er zoveel baby’s geboren dat onze kleine meid nog niet gewassen kon worden (stinkie winkie ;-)). Na het badje (dat ze nog niet zo leuk vindt) ziet haar haar er nog meer springerig uit dan voordien. Nooit gedacht dat iemand zooooo schattig kon zijn! Onze meid is afgevallen tot 2,380 gram. Mama moet melk bijkolven om in flesje aan Hannah te geven. Dat is iets minder lastig voor de kleine spruit. Ze laat zich de flesjes welgevallen!

Het is wennen allemaal. De babyblues slaat me snel en onverwacht in het gezicht. Hannah voelt het aan. Ze krijgt felle huilbuien. Pieter en ik besluiten even haar liedje op te leggen: somewhere over the rainbow. Tijdens mijn zwangerschap reageerde onze kleine spruit daar altijd enthousiast op. Bijgevolg kreeg ze het liedje meermaals per week te horen 🙂 En nu, in levende lijve bij ons, stopt ons krijsende meisje meteen met huilen wanneer ze het lied hoort. Bij mama beginnen de tranen weer: was Hannah liever in mama’s veilige buik gebleven? Het medeleven van onze naasten doet ons supergoed. Elize (nog net geen 7 jaar) verwoordt het zo (wanneer haar mama haar over the blues vertelt): “metertje toch, die arme meid”.

Nooit gedacht dat een keizersnede zo vredig zou verlopen… We werden omringd door goede, zachte zorgen, door allemaal vrouwelijke empathie (vroedvrouw, anesthesiste, gynaecologe) en zelfs pure liefde (assistent-gynaecologe Marlies, mijn kleine zus)… En opeens was je daar, Hannah, je bleek een piepklein allerschattigst meisje met een mooie donkere haardos. Jou te zien was het meest onwerkelijke gevoel dat ik ooit heb gekend. Jij bent mijn kindje.

Bescheiden van formaat waagde Hannahzich op 27-12-2012 om 10.21 voor het eerst in onze vreemde wereld. Mama Liesbeth,papa Pieter en dochter-dokter-meter Marlies hielpen  haar.      

206/206