Site

Toen Hannah nogal zenuwachtig liep, vroeg ik haar: “wat scheelt er? Ben jij zenuwachtig of zo?” Zij: “ja” Ik: “Waarvoor ben je dan bang?” Zij: “Dat de boze wolf in ons leven zou komen.”   Een andere keer zat ze zich af te vragen of de opa’s en oma’s nog naar hun werk moeten gaan. Ik zei van niet en vroeg haar eens goed na te denken waarom dat zou zijn… Zij, na lang nadenken: “Om de kindjes van school te kunnen halen!”   Hannah verslikt zich tijdens het eten en becommentarieert achteraf: “Ik hoest toch wel veel, je zal me best eens een dag thuis houden.” Toen ons kleine nichtje Florence geboren werd en ik de allereerste foto toonde, bekeek Hannah die erg aandacht en zei toen: “Die ken ik nog niet.”  

Eerlijk, we waren voorbereid op het ergste… Hannah had ervoor gezorgd dat onze verwachtingen eerder laaggespannen waren. Ze zei me dat ze helemaal achteraan mocht staan tijdens haar dansje! Ik antwoordde heel enthousiast dat dat leuk was, maar dacht: ‘oh jee, ons kneusje is geen danstalent dus…’ Daarenboven is en blijft ons Hannah erg verlegen in de omgeving van onbekende mensen. Ik dacht dan ook dat ze misschien niet eens het podium op zou durven… Of misschien zou staan wenen! En toen was het zo ver. En daar kwam ze het podium opgehuppeld. Ze stapte helemaal naar voor (oh ja, ze durft vooraan en achteraan wel eens te verwarren) en zette een prachtprestatie neer. Ik was alleen maar ontroerd, mijn flinke meid!

Anoukje krijgt ook een serieus eigen willetje. En ze is modebewust! Toen ik haar een grijs jumpsuit wou aantrekken, was ze niet akkoord. Ze riep: “Nie mooi” en weende tien minuten hartstochtelijk! Als ze (in haar ogen) wél mooie kleertjes aan heeft (lees: iets met een figuur van studio 100 op), is ze supertrots. Dan komt ze voor je staan en draait met haar beentjes: “kijk!” Verder blijft ze een charmante knuffelbeer. We worden altijd overladen met “oentjes”. En toen ik haar op vrijdagavond in bed legde en vertelde dat we morgen niet moesten werken en samen waren, antwoordde ze: “Blij. Weekend.”  

Ons huisje met glijbaan en de twee schommels staat in onze tuin (dankzij gulle giften van overal). Onze meiden zijn zo enthousiast! Elke avond hopen ze op mooi weer. Ook Anouk smeekt: “buiten spelen” en haalt haar “crocs”. Dat dit een topaankoop is, is nu al duidelijk 🙂

Voor het eerst sinds lange tijd hebben we er nog eens echt een LEUKE uitstap op zitten. We zijn heel simpel naar zee geweest, naar een leuk verblijf in De Panne: Villa Vindina. De kindjes amuseerden zich ook rot: op het strand, op de strandspeeltuin, in de go-cart, in Plopsaland! Deze zomer gaan we terug 🙂

Op korte tijd (en ondanks grote snottebellen) groeit de woordenschat van Anouk exponentieel. Ze zegt niet alleen honderden woorden (slaapzak, vuilbak, bang, vlinder, Musti, mijn… noem maar op), maar maakt ook mooie tweewoord-zinnetjes zoals “oma doen”, “pipi (ge)daan”.    

Hannah en Anouk lachend in pyjama

Anoukje zegt haar eigen naam. Als ik vraag: “voor wie is het tuutje”, dan zegt ze: “Nouk” of “Noukie”. Wat klinkt dat schattig!

De mondjes van onze meiden staan nooit stil. Wat horen we vooral de laatste tijd? Bij Hannah: – de mop van de worteltaart Bij Anouk: – Nannah! Ze zegt haar zusjes naam eerder dan die van haarzelf… – Toe, t is toe, toe doen –> Het is een warme obsessie om alles dat open is, toe te doen! – Koe, Pa(ard), Knijn, Poe(s), Woef, Bee(r) – Bumba, tuutje, pop – Mama, papa, opa, oma, Bobbe (Robbe), Juno (een kindje van de creche) – De laatste woorden van allerlei liedjes: Hoera (Lang zal ze leven), Boem (Papegaai is ziek)… – Een, twee, drie (met bijhorend gebaar waarbij geteld wordt op de vingertjes)    

Wat vliegt de tijd: Hannah is 3 jaar! Ze vroeg niet veel: alleen een taart met drie kaarsjes en een stofzuiger die werkt (van meter Marlies). We maken er een knutselfeest van, want Hannah is gek op kleuren, tekenen, schilderen… Alle nichtjes en neefjes schilderen met grote penselen op stukken karton. En daarna… mogen zelfs de ramen beklad worden!

Door mijn CMV konden we Kerst niet vieren met onze familie. Toen ik dat besefte, moest ik huilen. Hannah zat naast me en vroeg heel gemeend: “wil je een knuffel?” Dat vond ik zooo lief van haar. (Ze is niet echt een knuffelaar.) Ik zei dus onmiddellijk: “ja!” Toen stak ze enthousiast Bumba naar me uit!   Ondertussen is Anoukje wél een grote knuffelaar. Het meest hartverwarmende beeld is als je Anouk vraagt om een knuffel te geven aan Hannah. Dan stapt ze resoluut en met wijdopen armen op haar zusje af. En dan omarmt ze Hannah alsof ze haar nooit meer los zal laten!

30/206